Ciekawostki

Historia

Większa część historii transportu drogowego wiąże się z jego pierwotną formą czyli pieszymi wędrówkami. Zanim ludzkość wymyśliła  koło przez długi czas podstawowym środkiem transportu był…człowiek, a później zwierzęta. Następnie przyszła kolej na pierwsze techniczne udogodnienie - wynaleziono tobogany, rodzaj ram używanych do ciągnięcia ładunków. Pojazdy kołowe poruszane siłą mięśni zwierząt pojawiły się najprawdopodobniej w Sumerii w czwartym, bądź piątym  tysiącleciu przed naszą erą i najpierw dotarły do Europy i Indii, a później do Chin (około 1200 r. p.n.e). 

Najstarsze udokumentowane ślady archeologiczne wykorzystania siły pociągowej zwierząt pochodzą z ok. 3500 roku p.n.e z Mezopotamii.
Około  2000 roku p.n.e również w Dwurzeczu (dolina Tygrysu i Eufratu) wprowadzono lekkie koła szprychowe – początkowo do rydwanów bojowych – szeroko rozpowszechnione w Egipcie  dopiero ok. 400 lat później.  
Również na lata ok. 2000 p.n.e. datowane jest pierwsze udokumentowane powstanie twardej kamiennej drogi koleinowej na Malcie i jakkolwiek odkrycia archeologiczne z połowy XIX wieku przyniosły rewelacyjne zapisy pismem klinowym na glinianych tabliczkach Sumerów (biblioteka z Niniwy odkryta przez Henry Layarda i „Epos o Gilgameszu” ) o istnieniu doskonałej sieci dróg komunikacyjnych w starożytnym Sumerze, to jednak brak jest potwierdzeń archeologicznych.

Około 1500 roku p.n.e.ropoczęto budowę sieci komunikacyjnej dróg brukowanych na Krecie.

Jednym z największych siągnięć w dziedzienie transportu i logistyki starożytnego Egiptu, które wzbudza podziw po dziś dzień, był transport obelisków (każdy o wadze 750 ton)  sześćdziesięciometrowymi barkami po Nilu oraz transport drogą lądową posągu Ramzesa II o masie 887 ton  do Asuanu.
 
Twórcami najsłynniejszych dróg w starożytności byli Rzymianie, którzy ze względu na swoje imperialne ambicje, odczuwali duże zapotrzebowanie na dobre drogi. W 312 roku p.n.e rozpoczęła sie budowa pierwszej rzymskiej dalekosiężnej drogi twardej - słynnej Via Appia o długości 190 km z Rzymu do Kapui. Jej  wielowarstwowa kamienna konstrukcja stała się pierwowzorem dla późniejszych autostrad.

Na ok. 100 lat p.n.e. datowane jest pierwsze zastosowanie przez Celtów skręcanych kół przednich dla ułatwienia powożenia pojazdami.

Pierwszą „współczesną” autostradę zaprojektował w czasach rewolucji przemysłowej John Loudon McAdam (1756-1836).  Używał niedrogiego materiału budowlanego, jakim jest ziemia oraz agregat kamienny. Projektował też drogi na nasypach o kilka metrów wyższych od otaczającego terenu, co umożliwiało spływanie wody z powierzchni drogi. 

Wraz z rozwojem transportu motorowego, pojawiło się zapotrzebowanie na nowe rozwiązania. Szczególnie ułatwiającym podróże wynalazkiem były drogi o twardych nawierzchniach, które ograniczyły wypłukiwanie, powstawanie dziur i oczywiście powstawanie tumanów kurzu. Początkowo używano nawierzchni brukowanych, a w większości miast zachodnich budowano też drewniane chodniki, natomiast na początku XX wieku również na wsi pojawiły się nawierzchnie tłuczniowe oraz betonowe.